اصفهان در دوره مرداويج زياري اصفهان تا ابتداي قرن چهارم هجري در تحت سلطه خلفا باقي بود. در سال 319 هجري مرداويچ يا (مرداويز) پسر زيار كه تابع حكمرانان علوي مازندران بوده و بعد علم طغيان برافراشته و خود را مستقل خوانده بود فرمانرواي ري گرديد و پس از زد وخوردهايي كه با ماكان كاكي سردار ديلمي نمود طبرستان را ضميمه قلمرو خود كرد و سه پسر بويه ماهيگير به نام علي و حسن و احمد كه در لشگر ماكان خدمت مي‌كردند از اين زمان به خدمت مرداويچ درآمدند. مرداويچ حكومت كرج را به علي داد و در همان سال يعني 319 هجري جبال را فتح نمود بنابراين اصفهان نيز از ايالات جبال بود ضميمه قلمرو او گرديد خليفه عباسي‌المقتدر حكومت وي را بر نواحي فتح شده به اين شرط پذيرفت كه مرداويچ اصفهان را تخليه نمايد ولي كمي بعد خليقه به قتل رسيد و مرداويچ اصفهان را در قلمرو خويش نگاهداشت.در سال 322 هجري خليفه عباسي‌القاهر‌باله مرداويچ را به شرط اينكه اصفهان را ترك گويد بر سر كار خويش باقي گذاشت و مرداويج امر خليفه را اطاعت نموده به برادرش (وشمگير) حاكم اصفهان فرمان داد شهر را به فرستاده خليفه واگذارد لكن در همين ايام القاهرباله از خلافت افتاد و مرداويچ بار ديگر اصفهان را در قلمرو خود نگاهداشت.مرداويچ قصد داشت ايران را از استيلاي تازيان پاك كند و دوباره دستگاه شاهنشاهي ساسانيان را به جاي خلافت خلفاي بغداد در كنار دجله بگسترد. شكوه و هيبت او را، در دوره‌هاي اسلامي هيچيك از كشورگشايان ايران نداشتند.